dorjan o TI w szkole

Dziś o wykorzystaniu blogów przy pracy metodą projektów. A właściwie o tym, co znalazłam na ten temat na stronach prowadzonych przez Lechosława Hojnackiego i jego studentów.

Serwis Projekty edukacyjne wspomagane TI (Web 2.0) prowadzony jest głównie z myślą o studentach Kolegium Nauczycielskiego, którzy wykorzystują TI do pracy przy interdyscyplinarnych, konstruktywistycznych projektach grupowych. Jest też świetną podpowiedzią dla czynnych nauczycieli, którzy chcą wzbogacić swój warsztat o nowoczesne narzędzia.

Poniżej przykłady blogów stworzonych przez studentów w ramach pracy nad projektem. Wszystkie powstały w oparciu o serwis Blogger, wykorzystują jego możliwości, ale blogów właściwie nie przypominają.

• Znaki drogowe – Zasady bezpiecznego i kulturalnego uczestnictwa w ruchu drogowym.
• Jak zrobić stronę internetową? – Poradnik dla nauczycieli. Wspomnienia z imprez integracyjnych online.
• W Twoim dziecku tkwi chęć tańca, pomóż mu ją odkryć!
• Quiz przyrodniczy – strona, dzięki której najmłodsi uczniowie mają sprawdzać lub poszerzać zebrane w szkole informacje z zakresu przyrody.
• SECOND LIFE jako platforma edukacyjna
• Google przy zarządzaniu projektami grupowymi

We wcześniejszych postach zachęcałam do tworzenia z uczniami własnych komunikatów medialnych. Tworząc te złożone z wielu mediów, często wykorzystujemy materiały innych autorów. Jeśli będziemy chcieli takie prace opublikować w Internecie, musimy uważać na prawa autorskie. Wszystko to, co rozpowszechniamy w Internecie, musi posiadać zgodę właścicieli praw autorskich na takie rozpowszechnianie. Na szczęście, wielu autorów udostępnia swoje prace (np. na licencji Creative Commons) do publikacji, pod warunkiem, że nie będą wykorzystywane w celach komercyjnych.

Młodym twórcom i ich nauczycielom przydadzą się informacje, gdzie mogą je znaleźć.

Wyszukiwanie mediów możemy zacząć od strony Wikimedia Commons, częściowo przetłumaczonej na język polski. Znajdziemy tu grafiki, zdjęcia, dźwięki, animacje, teksty mówione, filmy. Możemy je w dowolny sposób wykorzystywać pod warunkiem podania źródła i autora oraz pod warunkiem zachowania tej samej wolnej licencji dla dzieł pochodnych. Media możemy odnaleźć z pomocą wyszukiwarki lub przeglądając kategorie.

W odnalezieniu materiałów do publikowania i wykorzystania w edukacji pomocna będzie wyszukiwarka znajdująca się na stronie CreativeCommons. Korzysta ona z mechanizmów wyszukiwania Google i Yahoo!, z internetowej aplikacji do zarządzania i przechowywania zdjęć Flickr, serwisów blip.tv (klipy wideo), Owl Music Serach (muzyka) oraz SpinXpress (wideo, audio, obraz).

Twórcom muzyki przyda się Soundsnap – platforma, na której możemy umieszczać własne efekty dźwiękowe i sample (próbki, pętle) muzyczne oraz wyszukiwać prace innych.

Na Jamendo znajdziemy muzykę, którą artyści udostępniają pozwalając wszystkim na jej pobieranie i dzielenie się nią za darmo, legalnie i w sposób nieograniczony.

W Internecie można znaleźć też inne serwisy udostępniające media np. na stronie Webit, w bibliotece multimediów, znajdują się pogrupowane wg kategorii obrazy, dźwięki i pliki wideo (te ostatnie nie są objęte licencją Creative Commons).

Jeśli znacie inne ciekawe miejsca ze zbiorami materiałów do wykorzystania w Edukacji i do publikacji, proszę napiszcie o nich w komentarzach.

TeacherTube to, powstały zaledwie rok temu, edukacyjny odpowiednik YouTube. W serwisie znajdziemy filmy stworzone po to, by wspierać uczenie się. Większość z nich jest anglojęzyczna, ale jest też kilka polskich. Najważniejsze, że serwis jest o wiele bezpieczniejszy od YouTube – uczniowie nie powinni tu natrafić na niewłaściwe treści.

Wśród zamieszonych w TeacherTube filmów, można znaleźć dzieła uczniów, lekcje pokazowe, czy sfilmowane doświadczenia. W serwisie można też umieszczać pliki z innymi niż filmy materiałami wspierającymi.

Teachers TV, to jak sama nazwa mówi, telewizja dla nauczycieli, a właściwie kanał telewizyjny transmitujący programy dla angielskich pedagogów. Na szczęście część materiałów tego pasma tematycznego jest udostępniana w Internecie.

Na stronie TeachersTV możemy obejrzeć ciekawe programy, a także przejrzeć inne materiały dotyczące różnych przedmiotów szkolnych oraz różnych aspektów pracy nauczyciela.

Chociaż większość z nich przedstawia angielskie rozwiązania, wiele nadaje się do zaadaptowania w polskich warunkach.

Jeśli martwimy się, że nie będziemy w stanie zrozumieć tego, o czym mowa na filmach, mam dobrą wiadomość. W materiałach dodatkowych do części filmów znajdziemy skrypty- pliki zawierające teksty narracji – o wiele łatwiej jest zrozumieć to, co się czyta, łatwiej też wtedy skorzystać ze słownika.

Niedawno pisałam o screencaście i o tworzeniu blogów w serwisie Blogger. Dziś połączenie obydwu tematów. Poniżej screencast, w którym pokazuję, jak stworzyć bloga w Bloggerze i co zmienić w jego ustawieniach, aby ułatwić sobie pracę i uniknąć kłopotów.

Proponuję powiększyć okno na cały ekran.

http://www.teachertube.com/view_video.php?viewkey=2e4b7594fd3d3b67f36e

Na stronie animoto.com znajduje się aplikacja internetowa, która automatycznie i bez problemu wygeneruje ze zdjęć profesjonalnie wyglądające teledyski. Każdy film tworzony przez Animoto, będzie jedyny
i niepowtarzalny, nawet, jeśli spróbujemy stworzyć następny z tej samej serii zdjęć. Nie musimy się martwić skąd wziąć muzykę, ponieważ serwis Animoto udostępnia nam materiał audio, który może się stać tłem muzycznym filmu.
Za darmo możemy tworzyć teledyski trwające do 30 sekund.

Aby korzystać z możliwości Animoto, należy założyć konto i zalogować się do serwisu. Proponuję, by robili to nauczyciele, uczniowie mogą założyć konto, jeśli mają skończone 13 lat.

“Nasze prace – kasztanki”

W Internecie jest dużo serwisów oferujących tworzenie takich pokazów.
Ja przedstawię Slide. Serwis ten jest stworzony dla tych, którzy chcą pokazać swoje zdjęcia w ciekawy, nie monotonny sposób. Daje nam do dyspozycji wiele narzędzi. Fotografie mogą być w profesjonalny sposób animowane, otoczone ramkami, zmienione z pomocą różnorodnych efektów oraz okraszone (tak, to dobre słowo) dodatkowymi elementami ruchomymi – z tymi lepiej uważać, bo mogą od nich rozboleć oczy. Jest tu tak dużo możliwości, że obawiam się, że młodzi ludzie mogą ulec pokusie użycia zbyt wielu z nich. Pamiętajmy, umiar
i prostota.

Jeśli chcemy wzbogacić nasz pokaz muzyką, nie będzie z tym problemów, serwis udostępnia nam pliki muzyczne, które możemy swobodnie dołączać do zdjęć.

Gotowy pokaz możemy w łatwy sposób umieścić na swojej stronie internetowej lub wysłać mailem. Niestety, będzie on wyświetlany automatycznie po załadowaniu strony i w pętli, czyli bez końca. Brakuje mi tu, chociaż możliwości zatrzymania pokazu.

Przykładowy pokaz slajdów

Jeśli ktoś lubi tego typu pokazy, może zajrzeć na stronę serwisu Bubbleshare, który proponuje podobne usługi.

Z pomocą serwisu Slideshare (www.slideshare.net), możemy w Internecie opublikować pokaz slajdów (oczywiście, nie tylko prezentacje ze zdjęciami) wykonany w PowerPoncie. Nie jest to może zbyt oryginalne, ale wydaje się dobrym pomysłem, jeśli taką prezentację mamy już gotową, albo, gdy zechcemy skorzystać z narzędzia PowerPointa, które szybko i automatycznie wygeneruje nam album ze wskazanych wcześniej zdjęć. Samą prezentację wykonujemy offline, czyli nie potrzebujemy do tego połączenia z Internetem. Łączymy się z nim tylko w momencie umieszczania pliku w serwisie.

Plusy:

• Pokaz slajdów może być dostępny dla wszystkich, lub tylko wybranych.
• Do każdego slajdu można dołączać komentarze.
• Posiadacze konta mogą przeglądać statystyki oglądalności poszczególnych prezentacji.
• Slideshare przyjmie pliki PowerPointa i dokumenty PDF.
• Oferuje budowanie społeczności.
• Do pokazu można dołączyć dźwięk, np. nagraną przez nas narrację.

Minusy:

• Czasami trudno się połączyć z serwerem SlideShare, by przesłać do niego plik, chociaż nie zauważyłam tego problemu z prezentacjami już umieszczonymi na serwerze.
• Serwis anglojęzyczny, daje dużo możliwości –ale by je wykorzystać potrzebna jest dobra znajomość angielskiego.
• Umieszczanie plików wymaga założenia konta (czyli dla uczniów od 13 roku życia lub za zgodą rodziców).

Publikując zdjęcia w Internecie, możemy po prostu rozmieścić je na stronie. Ale to takie banalne. Dzisiaj, młodzi ludzie wychowani na obrazach, zwykle ruchomych, oczekują czegoś więcej. A chcemy ich przecież zainteresować, chcemy, by na chwilę zatrzymali się przy naszych fotografiach (mamy w tym ukryty cel pedagogiczny), albo sami stworzyli pokaz zdjęć, który będzie przedstawiony rówieśnikom.

W sieci można znaleźć wiele serwisów, które pozwolą nam przygotować lub opublikować profesjonalne pokazy fotografii.

Postanowiłam przedstawić te, które udało mi się poznać, opisując je
w oddzielnych postach.
Niedługo pierwszy z nich.