dorjan o TI w szkole

Kto czyta mojego bloga, ten wie, że zachęcam nauczycieli do wykorzystywania narzędzi Web 2.0. Nie wszyscy jednak wiedzą, co to jest. W tym poście postaram się krótko to wyjaśnić.

Web 2.0 to ta część Internetu, która opiera się na tworzeniu treści, współpracy między użytkownikami Internetu, współdzieleniu się zasobami. Nie tylko przedstawia nam gotowe do odbioru materiały, ale przede wszystkim daje możliwości pokazania własnych, pozwala na interakcje między odbiorcami i twórcami.

Web 2.0 ma charakter społecznościowy i proponuje nowe podejście do praw autorskich – Internet ma być miejscem dzielenia się z innymi własnymi tworami na zasadzie mniej lub bardziej wolnych licencji. Podstawowe możliwości udostępniane przez serwisy Web 2.0 są bezpłatne, a więc dostępne szerszemu odbiorcy.

Niestety, w związku z tym, że każdy może coś opublikować trudniej jest kontrolować jakość i treść publikowanych materiałów. Korzystając z Web. 2.0 należy nauczyć się krytycznego oceniania zarówno własnych jak i cudzych prac.

Główne formy Web 2.0:

Wiki – to oprogramowanie umożliwiające współpracę wielu użytkowników przy tworzeniu treści internetowych, najpopularniejsze to MediaWiki, encyklopedia wikipedia.

Blogi – pozwalają na archiwizację wpisów, dają możliwość komentowania, pozwalają tworzyć odnośniki do innych ciekawych miejsc w sieci.

Media-sharing services, czyli serwisy współdzielenia i wymiany plików – mogą to być serwisy podcastingu, vidcastingu, współdzielenia wideo, fotografii, prezentacji oraz dokumentów.

Przykłady:

• YouTube – filmy,
• Yahoo,
• Flickr – fotografie,
• SlideShare – prezentacje i inne dokumenty,
• Scribd – różne rodzaje dokumentów,
• Jamendo – muzyka.

Serwisy społeczności internetowych np.:

• MySpace,
• Facebook,
• Grono.net,

Social bookmarking, czyli miejsca, które pozwalają użytkownikom Internetu polecać odnalezione przez nich ciekawe strony WWW.

Przykłady:

• Del.icio.us,
• Wykop,
• Linkr,
• Gwar.

Czy powyższe przybliżenie idei Web 2.0 jest wystarczające? Czekam na Wasze komentarze.

Kto czasem zagląda na stronę z moim blogiem pewnie zauważył, że dawno nic nie pisałam. Powody? Oczywiście, problemy z czasem, ale i inne ważniejsze.
Wszystko przez Google Analytics, a właściwie, brak ruchu na moim blogu.
Bo Google Analytics to narzędzie, które pozwala analizować statystyki stron WWW. Dzięki niemu dowiadujemy się ile osób odwiedza naszą witrynę, jakie podstrony przeglądają, ile czasu im to zajmuje, jak dotarli do naszej strony i wiele innych, ciekawych rzeczy.
Ja też się dowiedziałam … i minął mi zapał do pisania. Nie warto się trudzić, jeśli nikt lub prawie nikt nie czyta tego, co napisałeś.
Na szczęście mimo, że nie aktualizowałam mojego bloga, raz po raz ktoś do niego zaglądał. Statystyki się poprawiły, a z nimi pomału wracał zapał do pisania. Dlatego biorę się do pracy i obiecuję poprawę. Na popularność bloga trzeba sobie zasłużyć. Ale wymaga to też czasu.
Wróćmy do Google Analytics – jego możliwości są niesamowite. Pozwala nie tylko na przeglądanie danych dotyczących odwiedzających twoją stronę, ale przede wszystkim na ich zaawansowaną analizę. A wystarczy tylko założyć konto i wkleić do kodu własnej strony skrypt wygenerowany przez GA.
Dużą zaletą serwisu jest to, że jest darmowy, a od niedawna także spolszczony. Jeśli zainteresowało was to narzędzie zapraszam na stronę Google Analytics  oraz Blog o produktach Google, gdzie znajdziecie kurs obsługi tego serwisu.

Dziś o wykorzystaniu blogów przy pracy metodą projektów. A właściwie o tym, co znalazłam na ten temat na stronach prowadzonych przez Lechosława Hojnackiego i jego studentów.

Serwis Projekty edukacyjne wspomagane TI (Web 2.0) prowadzony jest głównie z myślą o studentach Kolegium Nauczycielskiego, którzy wykorzystują TI do pracy przy interdyscyplinarnych, konstruktywistycznych projektach grupowych. Jest też świetną podpowiedzią dla czynnych nauczycieli, którzy chcą wzbogacić swój warsztat o nowoczesne narzędzia.

Poniżej przykłady blogów stworzonych przez studentów w ramach pracy nad projektem. Wszystkie powstały w oparciu o serwis Blogger, wykorzystują jego możliwości, ale blogów właściwie nie przypominają.

• Znaki drogowe – Zasady bezpiecznego i kulturalnego uczestnictwa w ruchu drogowym.
• Jak zrobić stronę internetową? – Poradnik dla nauczycieli. Wspomnienia z imprez integracyjnych online.
• W Twoim dziecku tkwi chęć tańca, pomóż mu ją odkryć!
• Quiz przyrodniczy – strona, dzięki której najmłodsi uczniowie mają sprawdzać lub poszerzać zebrane w szkole informacje z zakresu przyrody.
• SECOND LIFE jako platforma edukacyjna
• Google przy zarządzaniu projektami grupowymi

Niedawno pisałam o screencaście i o tworzeniu blogów w serwisie Blogger. Dziś połączenie obydwu tematów. Poniżej screencast, w którym pokazuję, jak stworzyć bloga w Bloggerze i co zmienić w jego ustawieniach, aby ułatwić sobie pracę i uniknąć kłopotów.

Proponuję powiększyć okno na cały ekran.

http://www.teachertube.com/view_video.php?viewkey=2e4b7594fd3d3b67f36e

Internet może być doskonałym miejscem przedstawiania rodzicom prac dzieci. Uczniowie mogąc się pochwalić swoimi działami będą bardziej zmotywowani do pracy, a z rodzicami łatwiej będzie nawiązać nić współpracy.

W sieci możemy prezentować np.:

• Prace artystyczne i techniczne – robiąc ich zdjęcia,
• Prace literackie – w postaci tekstu lub nagrania,
• Prezentacje multimedialne i filmy (uwaga na prawa autorskie – więcej tutaj).

Najbezpieczniej będzie, gdy materiały te będą dostępne tylko wybranym osobom, chociaż, jeśli nie będzie w nich informacji o uczniach, czy ich wizerunków, mogą być ogólnodostępne.

Jak i gdzie przedstawiać prace dzieci? Najlepiej tak, by nie było to ani czasochłonne, ani kłopotliwe zarówno dla uczniów jak i nauczyciela. Dobrym rozwiązaniem wydaje się strona internetowa.

Poniżej przedstawię dwie propozycje ułatwiające zarządzanie stroną:

Najłatwiej taką stronę stworzyć korzystając z serwisu do tworzenia blogów, czyli prowadzić blog edukacyjny z pracami uczniów.

Materiały te będzie można w prosty sposób umieścić na stronie i (dodatkowo) komentować. Dzięki możliwości wysyłania maila do blogu i umieszczanie jego treści jako kolejnego posta – tworzyć bloga będą mogli sami uczniowie – zmniejszy to obciążenie nauczyciela, który będzie tylko moderatorem strony.

Niestety, im młodsi uczniowie, tym więcej pracy po stronie nauczyciela.

Innym sposobem dzielenia się materiałami uczniów jest skorzystanie z serwisu drop.io. Umożliwia on (bez potrzeby zakładania konta) tworzenie strony internetowej, która może być zabezpieczona hasłem, nie jest dołączana do katalogu wyszukiwarek, a pozwala w prosty sposób dodawać różnorodne pliki, notatki, czy hiperłącza do innych stron.

Uczniowie wskazują plik lub pliki i jednym kliknięciem umieszczają na stworzonej wcześniej stronie. Przechowywane w ten sposób materiały można przeglądać, dodawać, ściągać na dysk własnego komputera. Nawet ograniczenie ilości danych do 100 MB nie jest tu problemem. Zawsze możemy stworzyć nową stronę i dołączyć ją do strony, którą wybierzemy jako główną, za pomocą linku.

W przypadku korzystania z tego serwisu, musimy mieć zaufanie do uczniów. Niestety istnieje tu możliwość umieszczania na stronie niewłaściwych treści. Będziemy je mogli usunąć, ale ktoś wcześniej może je zdążyć obejrzeć.

Oba sposoby tworzenia stron mogą być też przydatne, gdy chcemy gromadzić materiały dla uczniów, do wykorzystania przez nich na lekcjach lub w domu. Zarówno w przypadku tworzenia bloga, jak i drop.io strona może być niewidoczna dla osób postronnych.

Zachęcam do publikacji prac uczniów i materiałów dla nich oraz skorzystania
z jednego z przedstawionych sposobów. Oczywiście, jest ich więcej. Jeśli je znacie, napiszcie o nich w komentarzach.

Właśnie przeczytałam list od zespołu Edublogs. Super wiadomość! Od dzisiaj możemy zarządzać blogiem tworzonym w Edublogs, korzystając z polskiego interfejsu.

Nie musimy się już wspierać aplikacją Windows Live Writer. Nie musimy, ale nie rezygnujmy z niej tak szybko. Ma kilka ciekawych funkcji i pozwala tworzyć blog będąc offline.

W ostatnim poście wspomniałam o moblogu. Tylko co to właściwie jest? Moblog to blog, który możemy tworzyć w każdej chwili, z każdego miejsca,
z którego można wysłać smsa, ponieważ do tworzenia tego typu blogu wykorzystujemy telefony komórkowe. Z ich pomocą możemy przesyłać teksty
i zdjęcia na nasz moblog. Niestety, za smsy i mmsy musimy zapłacić, zwykle tyle ile wynosi opłata u naszego operatora.

Moblog możemy tworzyć korzystając np. z serwisu Blogger, czy Moblog.

Jak i czy w ogóle wykorzystywać moblog w szkole?

Świetnym pomysłem wydaje się tworzenie moblogu z wycieczki szkolnej. W ten sposób możemy pokazać rodzicom, jak spędzamy czas na wyjeździe. Dobrze, jeśli nauczyciel będzie moderatorem wiadomości i zdecyduje, które pojawią się na stronie, a które nie. Niestety, przy tworzeniu takiego blogu musimy być bardzo ostrożni. Najbezpieczniej jest chronić go hasłem i udostępniać tylko osobom związanym z klasą.

A co wy myślicie o wykorzystaniu moblogów w Edukacji?

Okazuje się, że można korzystać z serwisu Edublogs posługując się aplikacją
z polskim interfejsem, programem Windows Live Writer, który, za darmo, ściągniemy ze strony Windows Lite.

Trzeba go będzie zainstalować na dysku i gotowe. Od tej pory możemy edytować nasz blog offline, a gdy uznamy, że materiał jest gotowy – wysyłać na serwer, do publikacji.

Wygląda na to, że jeśli publikować edublog, to tylko na Edublogs (tylko żałuję, że brak tu usługi moblog).

A jakie są wasze typy? Jaki serwis, wg was najlepiej nadaje się do tworzenia
w nim blogów edukacyjnych?

Niestety publikując edubloga w Bloggerze możemy spotkać się z poważnym problemem. Uczniowie przeglądający blog mogą przechodzić do innych blogów, wybieranych losowo. Drogą tą mogą natrafić na treści niewłaściwe dla młodego odbiorcy. Przeglądanie innych blogów jest możliwe dzięki paskowi nawigacyjnemu i przyciskowi następny blog. Nie zawsze następny znaczy nieodpowiedni, ale nie zostawiajmy niczego przypadkowi.

Zaradzić temu problemowi można poprzez usunięcie paska nawigacyjnego.
Jak to zrobić?

Na stronie blogger-tricks.blogspot.com znalazłam następujący kod, który należy wkleić w sekcji <head> naszej strony, między znaczniki <style>
i </style>:

<!--Code to remove blogger navbar-->
#b-navbar {
height:0px;
visibility:hidden;
display:none
}
<!--End of code to remove blogger navbar-->

Na pewno niebezpieczeństw czyhających na edukatorów wykorzystujących blogi w swej praktyce szkolnej jest więcej. Napiszcie, na jakie wy się natknęliście.

Przetestowałam tworzenie bloga edukacyjnego w Bloggerze. Pozwala tworzyć polskie stony, ale nie będzie można z jego pomocą stworzyć podstron, tylko jedną stronę z blogiem. Nie daje wiele możliwości, ale jest prosty, a więc idealny dla początkujących. Polecam go też, ponieważ udostępnia, usługę tworzenia mobloga – która pozwala publikować posty przesłane przez telefon komórkowy lub mailem.

Zachęcam do wypróbowania bloggera.