dorjan o TI w szkole

Bardzo spodobał mi się pomysł nauczania z pomocą rapowania. Od dawna wiemy, że piosenka może być świetnym narzędziem w edukacji. Ale czy słyszeliście rapującego matematyka ? Jeśli chcecie usłyszeć, proszę bardzo. Mr Duey to nauczyciel matematki, którego hobby to rap.  Ułamki? Nie ma problemu.  Inne tematy? Piosenki mogą być pisane na zamówienie. Niestety dla nas, po angielsku i za dolary.

A przy okazji, czy ktoś jeszcze pamięta T- Raperów z nad Wisły z ich nauczającym historii rapem? Oczywiście ich piosenki są na YouTube, ale nie jestem pewna ich legalności, więc tu nie dodaję. Ale warto sobie przypomnieć.

Dzisiaj parę słów na temat aplikacji internetowej, która znajduje się w serwisie VoiceThread.

Serwis pozwala tworzyć (tylko online) prezentacje interaktywne, które świetnie nadają się do współpracy między szkołami, czy przedszkolami. Do pokazu można wstawiać zdjęcia i inne dokumenty oraz dodawać nagranie własnego głosu, dymek z tekstem (alfabet łaciński) lub film nagrany z pomocą kamery internetowej – które to są doskonałym uzupełnieniem prezentacji.

Do tak przygotowanego przekazu, każdy z odbiorców może dodać komentarz – w postaci tekstu, nagrania audio lub wideo. Można więc w ten sposób przygotowywać materiały, które będą prowokowały do prostej wypowiedzi słownej, dyskusji, wymiany informacji.

Jest to doskonałe narzędzie do komunikowania się za pomocą różnych mediów. Choć korzystamy z serwisu internetowego, uczniowie nie muszą się do niego logować. Nauczyciel udostępnia im tożsamości, które reprezentowane są przez proste rysunki (np. znaczek dziecka z przedszkola). Prace możemy opublikować dla szerszej publiczności lub dać do nich dostęp tylko wybranym osobom. Wprawdzie za darmo można stworzyć tylko 3 takie prezentacje, ale zawsze możemy założyć kolejne konto i mieć do dyspozycji kolejne 3 próby.

Przykład takiego pokazu:

Powiększenie pokazu po kliknięciu w poniższy link:

http://voicethread.com/invite/64140/oDOotEOOu5/

Zapraszam do dodawania komentarzy. Wystarczy kliknąć przycisk Commend na dole ekranu i zarejestrować się w serwisie.

Kto czyta mojego bloga, ten wie, że zachęcam nauczycieli do wykorzystywania narzędzi Web 2.0. Nie wszyscy jednak wiedzą, co to jest. W tym poście postaram się krótko to wyjaśnić.

Web 2.0 to ta część Internetu, która opiera się na tworzeniu treści, współpracy między użytkownikami Internetu, współdzieleniu się zasobami. Nie tylko przedstawia nam gotowe do odbioru materiały, ale przede wszystkim daje możliwości pokazania własnych, pozwala na interakcje między odbiorcami i twórcami.

Web 2.0 ma charakter społecznościowy i proponuje nowe podejście do praw autorskich – Internet ma być miejscem dzielenia się z innymi własnymi tworami na zasadzie mniej lub bardziej wolnych licencji. Podstawowe możliwości udostępniane przez serwisy Web 2.0 są bezpłatne, a więc dostępne szerszemu odbiorcy.

Niestety, w związku z tym, że każdy może coś opublikować trudniej jest kontrolować jakość i treść publikowanych materiałów. Korzystając z Web. 2.0 należy nauczyć się krytycznego oceniania zarówno własnych jak i cudzych prac.

Główne formy Web 2.0:

Wiki – to oprogramowanie umożliwiające współpracę wielu użytkowników przy tworzeniu treści internetowych, najpopularniejsze to MediaWiki, encyklopedia wikipedia.

Blogi – pozwalają na archiwizację wpisów, dają możliwość komentowania, pozwalają tworzyć odnośniki do innych ciekawych miejsc w sieci.

Media-sharing services, czyli serwisy współdzielenia i wymiany plików – mogą to być serwisy podcastingu, vidcastingu, współdzielenia wideo, fotografii, prezentacji oraz dokumentów.

Przykłady:

• YouTube – filmy,
• Yahoo,
• Flickr – fotografie,
• SlideShare – prezentacje i inne dokumenty,
• Scribd – różne rodzaje dokumentów,
• Jamendo – muzyka.

Serwisy społeczności internetowych np.:

• MySpace,
• Facebook,
• Grono.net,

Social bookmarking, czyli miejsca, które pozwalają użytkownikom Internetu polecać odnalezione przez nich ciekawe strony WWW.

Przykłady:

• Del.icio.us,
• Wykop,
• Linkr,
• Gwar.

Czy powyższe przybliżenie idei Web 2.0 jest wystarczające? Czekam na Wasze komentarze.

Serwis Snapvine udostępnia ciekawą propozycję wykorzystania fotografii w połączeniu z narracją. Z pomocą opcji tworzenia „Talking photos” – czyli „Mówiących fotografii” możemy przygotować multimedialne wizytówki, takie jak ta poniżej.

Niestety, wizytówkę możemy wykorzystać, jeśli mamy własną stronę internetową, webblog lub korzystamy z portalu społecznościowego (np. FaceBook). Po utworzeniu „Mówiącej fotografii” musimy ją opublikować, wklejając jej kod do istniejącej strony WWW lub dodając go do swojego profilu w portalu społecznościowym. Innymi słowy – Talking photos „istnieją” tylko w sieci.

Tworzenie multimedialnej wizytówki z pomocą Snapvine może służyć edukacji. Wszystko zależy od pomysłowości nauczyciela. Może ktoś podzieli się z nami własnymi pomysłami?

Oto jeden z moich:

Dziś o wykorzystaniu blogów przy pracy metodą projektów. A właściwie o tym, co znalazłam na ten temat na stronach prowadzonych przez Lechosława Hojnackiego i jego studentów.

Serwis Projekty edukacyjne wspomagane TI (Web 2.0) prowadzony jest głównie z myślą o studentach Kolegium Nauczycielskiego, którzy wykorzystują TI do pracy przy interdyscyplinarnych, konstruktywistycznych projektach grupowych. Jest też świetną podpowiedzią dla czynnych nauczycieli, którzy chcą wzbogacić swój warsztat o nowoczesne narzędzia.

Poniżej przykłady blogów stworzonych przez studentów w ramach pracy nad projektem. Wszystkie powstały w oparciu o serwis Blogger, wykorzystują jego możliwości, ale blogów właściwie nie przypominają.

• Znaki drogowe – Zasady bezpiecznego i kulturalnego uczestnictwa w ruchu drogowym.
• Jak zrobić stronę internetową? – Poradnik dla nauczycieli. Wspomnienia z imprez integracyjnych online.
• W Twoim dziecku tkwi chęć tańca, pomóż mu ją odkryć!
• Quiz przyrodniczy – strona, dzięki której najmłodsi uczniowie mają sprawdzać lub poszerzać zebrane w szkole informacje z zakresu przyrody.
• SECOND LIFE jako platforma edukacyjna
• Google przy zarządzaniu projektami grupowymi

TeacherTube to, powstały zaledwie rok temu, edukacyjny odpowiednik YouTube. W serwisie znajdziemy filmy stworzone po to, by wspierać uczenie się. Większość z nich jest anglojęzyczna, ale jest też kilka polskich. Najważniejsze, że serwis jest o wiele bezpieczniejszy od YouTube – uczniowie nie powinni tu natrafić na niewłaściwe treści.

Wśród zamieszonych w TeacherTube filmów, można znaleźć dzieła uczniów, lekcje pokazowe, czy sfilmowane doświadczenia. W serwisie można też umieszczać pliki z innymi niż filmy materiałami wspierającymi.

Teachers TV, to jak sama nazwa mówi, telewizja dla nauczycieli, a właściwie kanał telewizyjny transmitujący programy dla angielskich pedagogów. Na szczęście część materiałów tego pasma tematycznego jest udostępniana w Internecie.

Na stronie TeachersTV możemy obejrzeć ciekawe programy, a także przejrzeć inne materiały dotyczące różnych przedmiotów szkolnych oraz różnych aspektów pracy nauczyciela.

Chociaż większość z nich przedstawia angielskie rozwiązania, wiele nadaje się do zaadaptowania w polskich warunkach.

Jeśli martwimy się, że nie będziemy w stanie zrozumieć tego, o czym mowa na filmach, mam dobrą wiadomość. W materiałach dodatkowych do części filmów znajdziemy skrypty- pliki zawierające teksty narracji – o wiele łatwiej jest zrozumieć to, co się czyta, łatwiej też wtedy skorzystać ze słownika.

Niedawno pisałam o screencaście i o tworzeniu blogów w serwisie Blogger. Dziś połączenie obydwu tematów. Poniżej screencast, w którym pokazuję, jak stworzyć bloga w Bloggerze i co zmienić w jego ustawieniach, aby ułatwić sobie pracę i uniknąć kłopotów.

Proponuję powiększyć okno na cały ekran.

http://www.teachertube.com/view_video.php?viewkey=2e4b7594fd3d3b67f36e

W Internecie jest dużo serwisów oferujących tworzenie takich pokazów.
Ja przedstawię Slide. Serwis ten jest stworzony dla tych, którzy chcą pokazać swoje zdjęcia w ciekawy, nie monotonny sposób. Daje nam do dyspozycji wiele narzędzi. Fotografie mogą być w profesjonalny sposób animowane, otoczone ramkami, zmienione z pomocą różnorodnych efektów oraz okraszone (tak, to dobre słowo) dodatkowymi elementami ruchomymi – z tymi lepiej uważać, bo mogą od nich rozboleć oczy. Jest tu tak dużo możliwości, że obawiam się, że młodzi ludzie mogą ulec pokusie użycia zbyt wielu z nich. Pamiętajmy, umiar
i prostota.

Jeśli chcemy wzbogacić nasz pokaz muzyką, nie będzie z tym problemów, serwis udostępnia nam pliki muzyczne, które możemy swobodnie dołączać do zdjęć.

Gotowy pokaz możemy w łatwy sposób umieścić na swojej stronie internetowej lub wysłać mailem. Niestety, będzie on wyświetlany automatycznie po załadowaniu strony i w pętli, czyli bez końca. Brakuje mi tu, chociaż możliwości zatrzymania pokazu.

Przykładowy pokaz slajdów

Jeśli ktoś lubi tego typu pokazy, może zajrzeć na stronę serwisu Bubbleshare, który proponuje podobne usługi.

Z pomocą serwisu Slideshare (www.slideshare.net), możemy w Internecie opublikować pokaz slajdów (oczywiście, nie tylko prezentacje ze zdjęciami) wykonany w PowerPoncie. Nie jest to może zbyt oryginalne, ale wydaje się dobrym pomysłem, jeśli taką prezentację mamy już gotową, albo, gdy zechcemy skorzystać z narzędzia PowerPointa, które szybko i automatycznie wygeneruje nam album ze wskazanych wcześniej zdjęć. Samą prezentację wykonujemy offline, czyli nie potrzebujemy do tego połączenia z Internetem. Łączymy się z nim tylko w momencie umieszczania pliku w serwisie.

Plusy:

• Pokaz slajdów może być dostępny dla wszystkich, lub tylko wybranych.
• Do każdego slajdu można dołączać komentarze.
• Posiadacze konta mogą przeglądać statystyki oglądalności poszczególnych prezentacji.
• Slideshare przyjmie pliki PowerPointa i dokumenty PDF.
• Oferuje budowanie społeczności.
• Do pokazu można dołączyć dźwięk, np. nagraną przez nas narrację.

Minusy:

• Czasami trudno się połączyć z serwerem SlideShare, by przesłać do niego plik, chociaż nie zauważyłam tego problemu z prezentacjami już umieszczonymi na serwerze.
• Serwis anglojęzyczny, daje dużo możliwości –ale by je wykorzystać potrzebna jest dobra znajomość angielskiego.
• Umieszczanie plików wymaga założenia konta (czyli dla uczniów od 13 roku życia lub za zgodą rodziców).

Internet może być doskonałym miejscem przedstawiania rodzicom prac dzieci. Uczniowie mogąc się pochwalić swoimi działami będą bardziej zmotywowani do pracy, a z rodzicami łatwiej będzie nawiązać nić współpracy.

W sieci możemy prezentować np.:

• Prace artystyczne i techniczne – robiąc ich zdjęcia,
• Prace literackie – w postaci tekstu lub nagrania,
• Prezentacje multimedialne i filmy (uwaga na prawa autorskie – więcej tutaj).

Najbezpieczniej będzie, gdy materiały te będą dostępne tylko wybranym osobom, chociaż, jeśli nie będzie w nich informacji o uczniach, czy ich wizerunków, mogą być ogólnodostępne.

Jak i gdzie przedstawiać prace dzieci? Najlepiej tak, by nie było to ani czasochłonne, ani kłopotliwe zarówno dla uczniów jak i nauczyciela. Dobrym rozwiązaniem wydaje się strona internetowa.

Poniżej przedstawię dwie propozycje ułatwiające zarządzanie stroną:

Najłatwiej taką stronę stworzyć korzystając z serwisu do tworzenia blogów, czyli prowadzić blog edukacyjny z pracami uczniów.

Materiały te będzie można w prosty sposób umieścić na stronie i (dodatkowo) komentować. Dzięki możliwości wysyłania maila do blogu i umieszczanie jego treści jako kolejnego posta – tworzyć bloga będą mogli sami uczniowie – zmniejszy to obciążenie nauczyciela, który będzie tylko moderatorem strony.

Niestety, im młodsi uczniowie, tym więcej pracy po stronie nauczyciela.

Innym sposobem dzielenia się materiałami uczniów jest skorzystanie z serwisu drop.io. Umożliwia on (bez potrzeby zakładania konta) tworzenie strony internetowej, która może być zabezpieczona hasłem, nie jest dołączana do katalogu wyszukiwarek, a pozwala w prosty sposób dodawać różnorodne pliki, notatki, czy hiperłącza do innych stron.

Uczniowie wskazują plik lub pliki i jednym kliknięciem umieszczają na stworzonej wcześniej stronie. Przechowywane w ten sposób materiały można przeglądać, dodawać, ściągać na dysk własnego komputera. Nawet ograniczenie ilości danych do 100 MB nie jest tu problemem. Zawsze możemy stworzyć nową stronę i dołączyć ją do strony, którą wybierzemy jako główną, za pomocą linku.

W przypadku korzystania z tego serwisu, musimy mieć zaufanie do uczniów. Niestety istnieje tu możliwość umieszczania na stronie niewłaściwych treści. Będziemy je mogli usunąć, ale ktoś wcześniej może je zdążyć obejrzeć.

Oba sposoby tworzenia stron mogą być też przydatne, gdy chcemy gromadzić materiały dla uczniów, do wykorzystania przez nich na lekcjach lub w domu. Zarówno w przypadku tworzenia bloga, jak i drop.io strona może być niewidoczna dla osób postronnych.

Zachęcam do publikacji prac uczniów i materiałów dla nich oraz skorzystania
z jednego z przedstawionych sposobów. Oczywiście, jest ich więcej. Jeśli je znacie, napiszcie o nich w komentarzach.