dorjan o TI w szkole

Tworzenie tego rodzaju komunikatów z uczniami wydaje mi się na tyle cenne, że postanowiłam zachęcić do tego innych nauczycieli. Napisałam ten post i … artykuł. Tekst artykułu znajdziecie na podstronie Publikacje, a post poniżej.

Kiedy pierwszy raz zaproponowałam uczniom tworzenie własnych komiksów, wydawało mi się, że muszę ich dodatkowo zmotywować. Zorganizowaliśmy konkurs na najciekawszy komiks dotyczący życia szkoły. Nie pozostawiliśmy jednak naszych podopiecznych bez pomocy. Prace nad komiksami wykonywali pod opieką nauczyciela, (głównie) na lekcjach informatyki. Dostali wsparcie teoretyczne w czasie, którego uświadomili sobie, czym jest komiks i jakimi prawami się kieruje. Dowiedzieli się też jak tworzyć komiks od strony technicznej (np. jak wykonać dobre zdjęcia aparatem cyfrowym, w jaki sposób rozmieszczać ramki z obrazem na stronie). Zaopatrzeni w taki zasób wiedzy i umiejętności mogli przystąpić do tworzenia własnych historii. Pracowali w grupach 4-5 osobowych samodzielnie wykonując wszystkie prace od etapu wymyślania wątku i dialogów, przez fotografowanie scen, do łączenia wszystkiego w całość w dokumencie tekstowym i drukowania komiksów. Prace uczniów przeszły nasze oczekiwania. Celnie przedstawiały rzeczywistość szkolną, były dowcipne i interesujące. A przy tworzeniu komiksów uczyli się nie tylko uczniowie, zdobywałam doświadczenie i ja. Zachęcona sukcesem, wykorzystywałam tę formę wypowiedzi uczniów jeszcze kilkakrotnie. Zawsze była to dla nich „fajna zabawa” przy okazji, której zdobywali wiele cennych umiejętności i wykazywali się kreatywnością.

Zapraszam do tworzenia komiksów w szkole, z uczniami. Nie wiecie od czego zacząć? Na początek proponuję przeczytać mój arytkuł

Kto czasem zagląda na stronę z moim blogiem pewnie zauważył, że dawno nic nie pisałam. Powody? Oczywiście, problemy z czasem, ale i inne ważniejsze.
Wszystko przez Google Analytics, a właściwie, brak ruchu na moim blogu.
Bo Google Analytics to narzędzie, które pozwala analizować statystyki stron WWW. Dzięki niemu dowiadujemy się ile osób odwiedza naszą witrynę, jakie podstrony przeglądają, ile czasu im to zajmuje, jak dotarli do naszej strony i wiele innych, ciekawych rzeczy.
Ja też się dowiedziałam … i minął mi zapał do pisania. Nie warto się trudzić, jeśli nikt lub prawie nikt nie czyta tego, co napisałeś.
Na szczęście mimo, że nie aktualizowałam mojego bloga, raz po raz ktoś do niego zaglądał. Statystyki się poprawiły, a z nimi pomału wracał zapał do pisania. Dlatego biorę się do pracy i obiecuję poprawę. Na popularność bloga trzeba sobie zasłużyć. Ale wymaga to też czasu.
Wróćmy do Google Analytics – jego możliwości są niesamowite. Pozwala nie tylko na przeglądanie danych dotyczących odwiedzających twoją stronę, ale przede wszystkim na ich zaawansowaną analizę. A wystarczy tylko założyć konto i wkleić do kodu własnej strony skrypt wygenerowany przez GA.
Dużą zaletą serwisu jest to, że jest darmowy, a od niedawna także spolszczony. Jeśli zainteresowało was to narzędzie zapraszam na stronę Google Analytics  oraz Blog o produktach Google, gdzie znajdziecie kurs obsługi tego serwisu.

Niewtajemniczonym, chcę przedstawić moją nową stronę poświęconą wykorzystaniu technologii informacyjnej w kształceniu wczesnoszkolnym. Materiały na nią powstały przy przygotowywaniu przeze mnie zajęć dla słuchaczy Studium Podyplomowego Informatyki dla Nauczycieli EFS. Stronę zamierzam sukcesywnie uzupełniać, a na razie znajdziecie na niej:

• filmy instruktażowe i samouczki (wersje gotowe do wydrukowania) – dla nauczycieli, którzy sami chcą się czegoś nauczyć,
• gotowe zadania dla uczniów, do wykorzystania na zajęciach z dziećmi klas najmłodszych,
• linki do stron internetowych z pracami słuchaczy Studium.

Warto przejrzeć zawartość strony nawet, jeśli nie mamy do czynienia z najmłodszymi uczniami. Materiały, które tam znajdziecie mogą zainspirować każdego nauczyciela. Zapraszam!  eduti.blogspot.com

Niektórzy z Was obejrzeli prezentacje „Did you know” w wersji oryginalnej, inni o niej tylko słyszeli. A tym czasem, niedawno powstał jej polski odpowiednik – nie tylko napisany w naszym języku, ale poruszający nasze problemy. Wartą go obejrzeć, żeby uświadomić sobie nadchodzące, nieuchronne zmiany w Edukacji, żeby zacząć się zastanawiać, jak się do nich, jako nauczyciele, przygotować.

Poniżej wstawiłam zarówno polską jak i anglojęzyczną wersję filmu.

Serwis Snapvine udostępnia ciekawą propozycję wykorzystania fotografii w połączeniu z narracją. Z pomocą opcji tworzenia „Talking photos” – czyli „Mówiących fotografii” możemy przygotować multimedialne wizytówki, takie jak ta poniżej.

Niestety, wizytówkę możemy wykorzystać, jeśli mamy własną stronę internetową, webblog lub korzystamy z portalu społecznościowego (np. FaceBook). Po utworzeniu „Mówiącej fotografii” musimy ją opublikować, wklejając jej kod do istniejącej strony WWW lub dodając go do swojego profilu w portalu społecznościowym. Innymi słowy – Talking photos „istnieją” tylko w sieci.

Tworzenie multimedialnej wizytówki z pomocą Snapvine może służyć edukacji. Wszystko zależy od pomysłowości nauczyciela. Może ktoś podzieli się z nami własnymi pomysłami?

Oto jeden z moich:

Niedawno, (w poście "Slajdy Powerpointa?") pisałam o serwisie Slideshare Ostatnio często z niego korzystałam i niestety bardzo się na nim zawiodłam.

Przede wszystkim spotkałam się z trudnościami, przy umieszczaniu w serwisie kilku prezentacji naraz. Po załadowaniu ich na stronę, ciągle nie udawała się ich konwersja. Nawet wtedy, gdy dodawałam prezentację pojedynczo, nie wszystkie zostały skonwertowane. Tym sposobem, publikowanie w Slideshare może trwać nawet kilka dni.

Inny problem, to "znikający" slidecast (czyli prezentacja z dołączoną narracją). Utworzone przeze mnie w ten sposób prezentacja raz się wyświetla, raz nie.

Próbowałam znaleźć podobny serwis, ale jak na razie nie udało mi się. Może Wy mi coś podpowiecie? Czekam na komentarze.

Dzisiaj o scanR – serwisie, który sprawia, że nasze cyfrowe aparaty fotograficzne (głównie te w komórkach) stają się skanerami, kopiarkami lub faksami. Z jego pomocą możemy zamieniać zdjęcia dokumentów drukowanych w pliki zapisane w formacie PDF. Fotografie białych tablic, np. z notatkami wykładowcy wypisanymi flamastrem, w obrazy w formie cyfrowej, które można wydrukować, czy przesłać mailem. Inna opcja, pewnie przydatna nauczycielom w trochę mniejszym stopniu, pozwala papierową wizytówkę zmienić w dokument, który będzie zgodny z formatem Microsoft Outlook.

Wystarczy zrobić zdjęcie, przesłać je mailem do serwisu i poczekać na list z odpowiedzią zawierającą załącznik. Serwis jest darmowy, ale ilość skanowanych dokumentów jest ograniczona do kilku na miesiąc.

Tu znajdziecie przykłady „przeróbek”:

• Białej tablicy
• Dokumentów tekstowych
• Wizytówek.

Myślę, że nie muszę was przekonywać do użyteczności tego serwisu. Mogą z niego korzystać studenci i uczniowie, którzy nie lubią przepisywać z tablicy (niestety, nie z tej, po której piszemy kredą), robić notatek w czasie lekcji, czy wykładu. Ci, którzy nie mają pod ręką skanera, a potrzebują zrobić kopię ważnego dokumentu, czy ciekawego artykułu.

Niektórzy pomyślą serwis dla leniwych? Nie zgodzę się, myślę, że raczej dla przedsiębiorczych. Może przydać się każdemu, pod warunkiem, że dysponuje telefonem z aparatem cyfrowym.

Dziś o wykorzystaniu blogów przy pracy metodą projektów. A właściwie o tym, co znalazłam na ten temat na stronach prowadzonych przez Lechosława Hojnackiego i jego studentów.

Serwis Projekty edukacyjne wspomagane TI (Web 2.0) prowadzony jest głównie z myślą o studentach Kolegium Nauczycielskiego, którzy wykorzystują TI do pracy przy interdyscyplinarnych, konstruktywistycznych projektach grupowych. Jest też świetną podpowiedzią dla czynnych nauczycieli, którzy chcą wzbogacić swój warsztat o nowoczesne narzędzia.

Poniżej przykłady blogów stworzonych przez studentów w ramach pracy nad projektem. Wszystkie powstały w oparciu o serwis Blogger, wykorzystują jego możliwości, ale blogów właściwie nie przypominają.

• Znaki drogowe – Zasady bezpiecznego i kulturalnego uczestnictwa w ruchu drogowym.
• Jak zrobić stronę internetową? – Poradnik dla nauczycieli. Wspomnienia z imprez integracyjnych online.
• W Twoim dziecku tkwi chęć tańca, pomóż mu ją odkryć!
• Quiz przyrodniczy – strona, dzięki której najmłodsi uczniowie mają sprawdzać lub poszerzać zebrane w szkole informacje z zakresu przyrody.
• SECOND LIFE jako platforma edukacyjna
• Google przy zarządzaniu projektami grupowymi

We wcześniejszych postach zachęcałam do tworzenia z uczniami własnych komunikatów medialnych. Tworząc te złożone z wielu mediów, często wykorzystujemy materiały innych autorów. Jeśli będziemy chcieli takie prace opublikować w Internecie, musimy uważać na prawa autorskie. Wszystko to, co rozpowszechniamy w Internecie, musi posiadać zgodę właścicieli praw autorskich na takie rozpowszechnianie. Na szczęście, wielu autorów udostępnia swoje prace (np. na licencji Creative Commons) do publikacji, pod warunkiem, że nie będą wykorzystywane w celach komercyjnych.

Młodym twórcom i ich nauczycielom przydadzą się informacje, gdzie mogą je znaleźć.

Wyszukiwanie mediów możemy zacząć od strony Wikimedia Commons, częściowo przetłumaczonej na język polski. Znajdziemy tu grafiki, zdjęcia, dźwięki, animacje, teksty mówione, filmy. Możemy je w dowolny sposób wykorzystywać pod warunkiem podania źródła i autora oraz pod warunkiem zachowania tej samej wolnej licencji dla dzieł pochodnych. Media możemy odnaleźć z pomocą wyszukiwarki lub przeglądając kategorie.

W odnalezieniu materiałów do publikowania i wykorzystania w edukacji pomocna będzie wyszukiwarka znajdująca się na stronie CreativeCommons. Korzysta ona z mechanizmów wyszukiwania Google i Yahoo!, z internetowej aplikacji do zarządzania i przechowywania zdjęć Flickr, serwisów blip.tv (klipy wideo), Owl Music Serach (muzyka) oraz SpinXpress (wideo, audio, obraz).

Twórcom muzyki przyda się Soundsnap – platforma, na której możemy umieszczać własne efekty dźwiękowe i sample (próbki, pętle) muzyczne oraz wyszukiwać prace innych.

Na Jamendo znajdziemy muzykę, którą artyści udostępniają pozwalając wszystkim na jej pobieranie i dzielenie się nią za darmo, legalnie i w sposób nieograniczony.

W Internecie można znaleźć też inne serwisy udostępniające media np. na stronie Webit, w bibliotece multimediów, znajdują się pogrupowane wg kategorii obrazy, dźwięki i pliki wideo (te ostatnie nie są objęte licencją Creative Commons).

Jeśli znacie inne ciekawe miejsca ze zbiorami materiałów do wykorzystania w Edukacji i do publikacji, proszę napiszcie o nich w komentarzach.

TeacherTube to, powstały zaledwie rok temu, edukacyjny odpowiednik YouTube. W serwisie znajdziemy filmy stworzone po to, by wspierać uczenie się. Większość z nich jest anglojęzyczna, ale jest też kilka polskich. Najważniejsze, że serwis jest o wiele bezpieczniejszy od YouTube – uczniowie nie powinni tu natrafić na niewłaściwe treści.

Wśród zamieszonych w TeacherTube filmów, można znaleźć dzieła uczniów, lekcje pokazowe, czy sfilmowane doświadczenia. W serwisie można też umieszczać pliki z innymi niż filmy materiałami wspierającymi.

Teachers TV, to jak sama nazwa mówi, telewizja dla nauczycieli, a właściwie kanał telewizyjny transmitujący programy dla angielskich pedagogów. Na szczęście część materiałów tego pasma tematycznego jest udostępniana w Internecie.

Na stronie TeachersTV możemy obejrzeć ciekawe programy, a także przejrzeć inne materiały dotyczące różnych przedmiotów szkolnych oraz różnych aspektów pracy nauczyciela.

Chociaż większość z nich przedstawia angielskie rozwiązania, wiele nadaje się do zaadaptowania w polskich warunkach.

Jeśli martwimy się, że nie będziemy w stanie zrozumieć tego, o czym mowa na filmach, mam dobrą wiadomość. W materiałach dodatkowych do części filmów znajdziemy skrypty- pliki zawierające teksty narracji – o wiele łatwiej jest zrozumieć to, co się czyta, łatwiej też wtedy skorzystać ze słownika.